Ελληνικά

Οι 4 δρόμοι προς την ίαση

By Wednesday February 27th, 2019 No Comments

Το κείμενο αυτό περιγράφει κάποιες βασικές αρχές και μεθόδους της ψυχοθεραπείας.
Αυτές οι αρχές χρησιμοποιούνται για την εκπαίδευση των ψυχοθεραπευτών.
Θα μπορούσε όμως, να αποτελεί και κείμενο γενικού ενδιαφέροντος.

1. Εσωτερική άσκηση για να αποκτήσουμε προσωπικό νόημα.

O πρώτος τρόπος είναι: Η εύρεση προσωπικού νοήματος μέσω της εσωτερικής άσκησης.
Ο στόχος αυτής της προσέγγισης είναι να αναπτύξουμε μια εικόνα για την προσωπική μας κατάσταση. Η εσωτερική εικόνα μας βοηθάει να κατανοήσουμε την έννοια των περιστάσεων των οποίων ζούμε. Η κατανόηση του πώς, γιατί και με τον τρόπο που ζούμε, σταδιακά, μας οδηγεί σε καλύτερες αποφάσεις. Με αποτέλεσμα, να ορίζουμε και να ελέγχουμε καλύτερα τη ζωή μας. Σε αυτό το πλαίσιο, η διορατικότητα δε σημαίνει μια πνευματική κατανόηση. Είναι μια συναισθηματική διαδικασία, η οποία οδηγεί σε μια εσωτερική προφανή κατανόηση, μοιάζει πολύ με την κάθαρση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου. Για να επιτευχθεί μια τέτοια εικόνα ή η εσωτερική κατανόηση, κάποιος θα μπορούσε να δουλεύει με το συνειδητό ή το ασυνείδητο υλικό. Αυτή η προσέγγιση περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές μεθόδους, όπως αυτή της αναλυτικής ψυχολογίας, τις τεχνικές βιωματικής ή τις γνωστικές τεχνικές για την αντιμετώπιση των τραυμάτων. Ακόμα και το «παράδοξο», το οποίο χρησιμοποιεί
ως εργαλείο της η συστημική ψυχοθεραπεία, ανήκει, εν μέρει, σε αυτήν την κατηγορία.

 

2. Ανάπτυξη βασικής εμπιστοσύνης.

Ο δεύτερος τρόπος είναι: «Μετά ή δεύτερη κοινωνικοποίηση» – συναισθηματική διαφοροποίηση).
Ο πυρήνας πολλών ή ακόμα και ων περισσοτέρων ψυχολογικών προβλημάτων και ασθενειών (ανεξάρτητα από τη διάγνωση) είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή και στον εαυτό μας. Αυτή η έλλειψη βασικής εμπιστοσύνης προκύπτει στην πρώιμη παιδική ηλικία. Χωρίς αυτήν την ικανότητα, είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει κανείς τα προβλήματα της ζωής με τον καταλληλότερο τρόπο, να βρει τις ανάλογες λύσεις για τα επερχόμενα προβλήματα και να τολμήσει το καινούργιο και διαφορετικό. Η ανάπτυξη της βασικής εμπιστοσύνης, κατά τη διάρκεια μιας θεραπευτικής διαδικασίας, αποτελεί θεμελιώδη πτυχή πολλών θεραπειών. Οι θεραπευτές έχουν, συχνά, να αναλάβουν το ρόλο του γονέα, μία τεχνική η οποία ονομάζεται μετά-κοινωνικοποίηση. Αυτό σημαίνει ότι, οι κοινωνικές ικανότητες, τις οποίες οι θεραπευόμενοι δεν είχαν αποκτήσει κατά τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας, αναπτύσσονται, σταδιακά, κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας. Ωστόσο, οι θεραπευτές μπορεί να μη γνωρίζουν, ότι αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς τους και να μην έχουν καμία σχετική θεωρία. Όμως, οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ο στόχος είναι να βελτιωθεί η ικανότητα του θεραπευόμενου να βρει τις δικές του λύσεις και να δημιουργήσουν πιο βιώσιμες στρατηγικές σχετικά με τη ζωή. Επίσης, αυτό ονομάζεται «θεραπεία δεύτερης τάξης». Δεν είναι η λύση του προβλήματος. Είναι η ανάπτυξη της ικανότητας για την επίλυση προβλημάτων, σε γενικές γραμμές.

3. Βιωματική ενεργοποίηση της δημιουργικότητας και ανάπτυξη της προσωπικής κυριαρχίας.

Ο τρίτος τρόπος είναι: Η ικανότητα να λύσει κανείς τα δικά του προβλήματα, απαιτεί ένα ορισμένο ποσοστό δημιουργικότητας. Αυτή η ικανότητα μπορεί να ενισχυθεί με το να είναι δημιουργικοί με την πιο στενή έννοια του όρου, χρησιμοποιώντας καλλιτεχνικά μέσα, όπως η ζωγραφική, το γράψιμο, το τραγούδι κλπ.. Να είναι κανείς δημιουργικός βοηθάει, όχι μόνο για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας, αλλά μειώνει το άγχος, δίνει μια αίσθηση ικανοποίησης και αυτοαξίας. Όλη αυτή η διαδικασία, βελτιώνει στην επίλυση προβλημάτων, τον αυτοσεβασμό και να απολαμβάνει κανείς μια ολοκληρωμένη ζωή. Η αύξηση της δημιουργικότητας σηματοδοτεί μια καλή θεραπευτική διαδικασία και αποτελεί δείκτη της θεμελιώδους αλλαγής. Για να υποστηριχθεί η δημιουργικότητα μέσω της θεραπευτικής διαδικασίας, μπορούν χρησιμοποιηθούν καλλιτεχνικά υλικά και παιχνίδια ρόλων. Μπορεί να συμβεί, επίσης, με το να ενθαρρύνει ο θεραπευτής τον θεραπευόμενο να γίνει δημιουργικός. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει και γενικές δημιουργικές ικανότητες, όπως τη βελτίωση των δεξιοτήτων στη μαγειρική. Μια συζήτηση για τις συνταγές μπορεί να είναι μία τέλεια θεραπευτική συνεδρία.

4. Εμπειρία της αλληλεγγύης και προώθηση της κοινωνικής κινητοποίησης.

Ο τέταρτος τρόπος είναι: Οι δύσκολες καταστάσεις, συχνά, συνοδεύονται από μια αίσθηση μοναξιάς και διαχωρισμού. Στην ύπαρξη ή στο συναίσθημα και μόνος του κανείς ανακυκλώνει συνεχώς τις ίδιες σκέψεις και δράσεις. Έτσι, το πρόβλημα μονιμοποιείται, αλλά δε λύνεται ποτέ. Η εμπειρία της αλληλεγγύης και της βοήθειας είναι, συχνά, ζωτικής σημασίας για μια αλλαγή. Στο θεραπευτικό πλαίσιο αυτό παίρνει πολλές μορφές. Ένας θεραπευτής θα μπορούσε
να μοιραστεί τις προσωπικές του εμπειρίες και, συχνά, οι θεραπευτές διστάζουν να το κάνουν. Αλλά, αυτή η έκφραση της αλληλεγγύης, ακόμα και όταν αναφέρεται στις δυσκολίες της ζωής, οδηγεί σε μια τεράστια ανακούφιση για τον θεραπευόμενο. Βοηθώντας τον, να οργανώσει την καθημερινή του ζωή, η διαδικασία αυτή αποτελεί τον βασικό στόχο της γνωστικής και της δομικής ψυχοθεραπείας. Η ανάπτυξη των κοινωνικών δομών είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση της αίσθησης του διαχωρισμού και της μοναξιάς. Οι ομαδικές ψυχοθεραπείες παρέχουν αυτό κατά τη διάρκεια των θεραπευτικών συνεδριών. Αλλά ταυτόχρονα, οι θεραπευόμενοι να μάθουν, πώς να δημιουργήσουν καλύτερες κοινωνικές συνδέσεις. Το να γίνετε εθελοντές σε κάποια κοινωνική, πολιτική ή θρησκευτική ομάδα ή σε ένα αθλητικό σύλλογο, στηρίζει τη διαδικασία αυτή και ενισχύει τις κοινωνικές ικανότητες.

Τροποποιημένο κείμενο σύμφωνα με την πηγή:
H.G. Petzold: Integrative Therapie, Band I,1 S. 173 ff., Junfermann-Verlag, Paderborn 1988.